luxblog

DAO یا دائو گاهاً به عنوان "شرکت مستقل غیرمتمرکز" یا "Decentralized Autonomous Corporation" نیز شناخته می‌شود. این چهارچوب نوپا بر اساس یک مجموعه قوانین کدشده در قالب یک برنامه کامپیوتری ساختار می‌یابد و روی یک بلاک‌چین منبع باز پیاده‌سازی می‌شود. تفاوت اساسی این سازمان‌ها با انواع معمول، در شیوه کنترل آنهاست. در دائو، کنترل سازمان توسط اعضای آن انجام می‌شود، در حالی که در سازمان‌های معمولی یک گروه، شخص یا نهاد کانونی عملکرد کلیت سازمان را مدیریت می‌کند.

وقتی که ساختار پیاده‌سازی شده است، DAO دیگر در دست اعضای خود خواهد بود و ایجاد انگیزه برای فعالیت در سازمان، توکن‌هایی است که در روز اول خلق آن طراحی شده‌ بود. این توکن‌ها همراه با قوانین خاصی عرضه و نگهداری می‌شوند؛ قوانینی که توسعه سازمان، تجاری‌سازی خدمات آن، رأی‌گیری و تصمیم‌گیری درباره گسترش آن را ممکن می‌سازند. در این مقاله به توضیح کامل اینکه دائو چیست می‌پردازیم. پیشنهاد پارسیان کریپتو: کاربرد تحلیل آنچین...

دائو چیست؟

DAO یک چهارچوب نوظهور در تعریف "سازمان" یا "شرکت" است که در پس آن دولت، نهادی کانونی یا شخصی به عنوان مالک وجود ندارد. برای تشکیل دائو، یک هدف مشخص نیاز است که اعضا را برای تحقق اهداف سازمان دور هم جمع کند. اگرچه هیچ شخص یا گروه خاصی سکان رهبری را به دست ندارد، اما همچنان نیاز به یک سیستم قانون‌گذاری است که به ماهیت سازمان تداوم ببخشد. این سیستم قانون‌گذاری را سازندگان بلاکچین اختصاصی DAO و مبتنی بر هدف طراحی دائو، تعریف می‌کنند.

شاید از خود بپرسید چرا باید دیگران به این قوانین و شبکه ایجاد شده اعتماد کنند؟ شفاف‌سازی فوق‌العاده جواب این سوال است. در بلاک‌چین منبع باز، همه اعضا به هرآنچه بر شبکه می‌گذرد آگاه‌اند و تغییر تنها مبتنی بر موافقت اکثریت، آگاهی همه اعضاء و بر مبنای قواعد از پیش تعیین‌شده است و قرار نیست به نفع کسی تغییر کند. پیشنهاد مطالعه: همه چیز درباره صرافی ایرانی...

سازمان‌ها، مدیریت و کنترل آن‌ها را تاکنون تحت تأثیر یک چیز واحد قرار داشته‌اند و آن سطح دسترسی به اطلاعات بوده است. نگاهی به یک سازمان معمولی بیاندازید که سطح دسترسی به انواع داده‌ها، سطح مدیریتی، و جایگاه کارکنان را مشخص می‌کند. رهبر سازمان، کسی است که به تمام اطلاعات دسترسی دارد و قادر به تصمیم‌گیری در مورد تغییر و استفاده از آن‌ها است. واحدهای مختلف مثل مالی، اجرایی، و ارتباطات عمومی، بر اساس سطح دسترسی به اطلاعات، تعریف و مشخص می‌شوند. اما در بلاک‌چین، چنین ساختاری وجود ندارد و همه به همه دسترسی دارند. وقتی که پایگاه‌داده به اشتراک گذاشته می‌شود و شیوه تغییر در آن تعریف یکسانی دارد، تمرکز از بین می‌رود و نیاز به کنترل مرکزی نیز از بین می‌روید.

مثالی از دائو

یک مثال زنده از این ایده در PleasrDAO قابل مشاهده است. PleasrDAO نمونه‌ای فوق‌العاده از حرکت‌های غیرمتمرکز و الهام‌گرفته از ایدهٔ منفعت مشترک می‌باشد. این سازمان غیرمتمرکز در واقع، تشکیل یافته از گروهی از هنرمندان دنیای کریپتو، کارآفرینان و سرمایه‌گذاران برای سرمایه‌گذاری و خرید آثار دیجیتال و ترید ارز دیجیتال هنرمندان برجسته است. در مسیر تشکیل سازمان، این گروه 5.4 میلیون دلار را برای خرید یک NFT مربوط به فعالیت اجتماعی ادوارد اسنودن هزینه کرد؛ همچنین، آلبوم "Once Upon a Time in Shaolin" از وو تانگ را به قیمت 4 میلیون دلار خریداری کرد تا حول این دو، هویت خود را تعریف کند. پس از خرید این دو، آثار به دارایی‌های اعضاء PleasrDAO تبدیل شدند و آن‌ها حال می‌توانستند دارایی‌های منحصربه‌فرد خود را به هزاران NFT تبدیل و با فروش NFTها به عموم، به درآمدزایی برسند.

DAO یا دائو گاهاً به عنوان "شرکت مستقل غیرمتمرکز" یا "Decentralized Autonomous Corporation" نیز شناخته می‌شود. این چهارچوب نوپا بر اساس یک مجموعه قوانین کدشده در قالب یک برنامه کامپیوتری ساختار می‌یابد و روی یک بلاک‌چین منبع باز پیاده‌سازی می‌شود. تفاوت اساسی این سازمان‌ها با انواع معمول، در شیوه کنترل آنهاست. در دائو، کنترل سازمان توسط اعضای آن انجام می‌شود، در حالی که در سازمان‌های معمولی یک گروه، شخص یا نهاد کانونی عملکرد کلیت سازمان را مدیریت می‌کند.

وقتی که ساختار پیاده‌سازی شده است، DAO دیگر در دست اعضای خود خواهد بود و ایجاد انگیزه برای فعالیت در سازمان، توکن‌هایی است که در روز اول خلق آن طراحی شده‌ بود. این توکن‌ها همراه با قوانین خاصی عرضه و نگهداری می‌شوند؛ قوانینی که توسعه سازمان، تجاری‌سازی خدمات آن، رأی‌گیری و تصمیم‌گیری درباره گسترش آن را ممکن می‌سازند. در این مقاله به توضیح کامل اینکه دائو چیست می‌پردازیم. پیشنهاد پارسیان کریپتو: کاربرد تحلیل آنچین...

دائو چیست؟

DAO یک چهارچوب نوظهور در تعریف "سازمان" یا "شرکت" است که در پس آن دولت، نهادی کانونی یا شخصی به عنوان مالک وجود ندارد. برای تشکیل دائو، یک هدف مشخص نیاز است که اعضا را برای تحقق اهداف سازمان دور هم جمع کند. اگرچه هیچ شخص یا گروه خاصی سکان رهبری را به دست ندارد، اما همچنان نیاز به یک سیستم قانون‌گذاری است که به ماهیت سازمان تداوم ببخشد. این سیستم قانون‌گذاری را سازندگان بلاکچین اختصاصی DAO و مبتنی بر هدف طراحی دائو، تعریف می‌کنند.

شاید از خود بپرسید چرا باید دیگران به این قوانین و شبکه ایجاد شده اعتماد کنند؟ شفاف‌سازی فوق‌العاده جواب این سوال است. در بلاک‌چین منبع باز، همه اعضا به هرآنچه بر شبکه می‌گذرد آگاه‌اند و تغییر تنها مبتنی بر موافقت اکثریت، آگاهی همه اعضاء و بر مبنای قواعد از پیش تعیین‌شده است و قرار نیست به نفع کسی تغییر کند. پیشنهاد مطالعه: همه چیز درباره صرافی ایرانی...

سازمان‌ها، مدیریت و کنترل آن‌ها را تاکنون تحت تأثیر یک چیز واحد قرار داشته‌اند و آن سطح دسترسی به اطلاعات بوده است. نگاهی به یک سازمان معمولی بیاندازید که سطح دسترسی به انواع داده‌ها، سطح مدیریتی، و جایگاه کارکنان را مشخص می‌کند. رهبر سازمان، کسی است که به تمام اطلاعات دسترسی دارد و قادر به تصمیم‌گیری در مورد تغییر و استفاده از آن‌ها است. واحدهای مختلف مثل مالی، اجرایی، و ارتباطات عمومی، بر اساس سطح دسترسی به اطلاعات، تعریف و مشخص می‌شوند. اما در بلاک‌چین، چنین ساختاری وجود ندارد و همه به همه دسترسی دارند. وقتی که پایگاه‌داده به اشتراک گذاشته می‌شود و شیوه تغییر در آن تعریف یکسانی دارد، تمرکز از بین می‌رود و نیاز به کنترل مرکزی نیز از بین می‌روید.

مثالی از دائو

یک مثال زنده از این ایده در PleasrDAO قابل مشاهده است. PleasrDAO نمونه‌ای فوق‌العاده از حرکت‌های غیرمتمرکز و الهام‌گرفته از ایدهٔ منفعت مشترک می‌باشد. این سازمان غیرمتمرکز در واقع، تشکیل یافته از گروهی از هنرمندان دنیای کریپتو، کارآفرینان و سرمایه‌گذاران برای سرمایه‌گذاری و خرید آثار دیجیتال و ترید ارز دیجیتال هنرمندان برجسته است. در مسیر تشکیل سازمان، این گروه 5.4 میلیون دلار را برای خرید یک NFT مربوط به فعالیت اجتماعی ادوارد اسنودن هزینه کرد؛ همچنین، آلبوم "Once Upon a Time in Shaolin" از وو تانگ را به قیمت 4 میلیون دلار خریداری کرد تا حول این دو، هویت خود را تعریف کند. پس از خرید این دو، آثار به دارایی‌های اعضاء PleasrDAO تبدیل شدند و آن‌ها حال می‌توانستند دارایی‌های منحصربه‌فرد خود را به هزاران NFT تبدیل و با فروش NFTها به عموم، به درآمدزایی برسند.